Het is weekend - VROEG AAN HET BIER - 4 zit in de klok

Een beetje zoals Rough and Rowdy Ways een waanzinnige en geniale opleving was in de slotdagen van Bob Dylan is er nu Foreign Tongues uit de geriatrische inrichting van de Rolling Stones, natuurlijk niet de beste band ooit (weliswaar voor The Kinks, maar achter The Beatles), maar wel de beste rock-and-roll-band ooit, vooral leuk op camping Jan & Bertha als u weer eens bij de TT Assen bent of als u met de auto een glittertoertje door Drenthe doet. Paar lekkere nummertjes, Mr. Charm (boven) en catchy refreintje in Never Wanna Lose You (onder). Voor een band waarbij het de laatste tijd alleen nog maar gaat over of ze er nog wel 'plezier' in hebben allround een uitstekende plaat zelfs, niet meer de verwoestende grandeur van alles eind jaren 60 en begin jaren 70, maar wel het beste materiaal sinds Some Girls (1978) en Tattoo You (1981), al was die laatste geeneens een uitgedacht A-Z-album maar een samenraapsel van eerdere meuk. Zijn wij dan Stones-liefhebbers dan wel -kenners? Nee hoor, helemaal niet, over het algemeen zijn de Stones meer vermoeiend dan leuk. Dorbeck is de enige Stoner, maar hij hangt al de hele dag emotioneel met opengesperde mond onder de tap. EN Ú NU OOK! Proost, het is weekend, op Mick Jagger & z'n makkers.